การคาดการณ์เช่นนี้มีแนวโน้มว่าจะเป็นจริง เพราะประชากรจีนในภาคอุตสาหกรรมกำลังลดลง และเป็นเรื่องสิ่งที่น่าจับตามอง

ประชากรจีนอายุ 16 ปีขึ้นไปในปี 2559 จะมีจำนวนน้อยกว่าทศวรรษที่ผ่านมา และจะส่งผลต่อภาคอุตสาหกรรมโลกที่อาศัยแรงงานจีนมาตลอดระยะเวลา 50 ปี ปัญหาการขาดแคลนแรงงานจีนเกิดจากนโยบายของรัฐบาลที่สนับสนุนให้แต่ละครอบครัวมีบุตรเพียงคนเดียวตั้งแต่ปี 2521 

อุตสาหกรรมเครื่องนุ่งห่มขยายตัว

ถึงแม้จีนจะขาดแคลนแรงงาน แต่การจ้างงานในอุตสาหกรรมเครื่องนุ่งห่มกลับเพิ่มขึ้นตั้งแต่ปีก่อนซึ่งเป็นช่วงเศรษฐกิจถดถอย ในเดือนพฤศจิกายนที่ผ่านมา อุตสาหกรรมเครื่องนุ่งห่มมีการจ้างแรงงานถึง 4,074,000 อัตรา เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้านั้นที่มีการจ้างแรงงาน 3,795,000 อัตรา (แม้ว่าแรงงานในอุตสาหกรรมปั่นด้ายและทอผ้าจะลดลงเล็กน้อย) การเพิ่มแรงงานเนื่องจากมียอดขายเพิ่มขึ้น แต่ปริมาณการส่งออกมีจำนวนเท่าเดิม

ข้อสังเกตถึงแรงงานอุตสาหกรรมเครื่องนุ่งห่มในจีน

• ในมณฑลกวางตุ้ง แรงงานต่างด้าวผิดกฎหมายจากประเทศเวียดนามและปากีสถานไหลทะลักเข้ามาทำงานในโรงงาน

• ต้นเดือนมีนาคมที่ผ่านมา มณฑลกวางตุ้งประกาศจะเพิ่มค่าแรงขั้นต่ำขึ้น 21.1% ตั้งแต่เดือนพฤษภาคมเป็นต้นไป ส่วนมณฑลฝูเจี้ยนประกาศให้เพิ่มค่าแรงขั้นต่ำขึ้น 24% ตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน 2552

• รายงานประจำปีของการประชุมที่ปรึกษาการเมืองแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน (Chinese People’s Consultative Conference) เผยว่า

อุตสาหกรรมสิ่งทอในจีนเริ่มถดถอยและต้องการเงินทุนสนับสนุนหากต้องการแข่งขันกับประเทศอื่น

ในปี 2550 จีนเริ่มเพิ่มอัตราค่าแรงงานขั้นต่ำ และผู้สังเกตการณ์คาดกันว่าอุตสาหกรรมเครื่องนุ่งห่มกำลังล่มสลาย แต่เป็นเรื่องที่ยังไม่ได้เกิดขึ้น ถึงแม้จะมีปรับตัวด้วยการบริหารจัดการและให้เงินทุนสนับสนุน แต่ส่วนแบ่งตลาดของอุตสาหกรรมเครื่องนุ่งห่มยังคงเติบโตช้าลง

แรงงานผันแปร
ตลอดสามปีผ่านมา คนงานจีนสามารถเลือกทำงานในภาคอุตสาหกรรมอื่นๆ นอกจากนี้สภาพความเป็นอยู่ในครอบครัวที่เปลี่ยนไป พ่อแม่ของคนงานจีนมีอายุยืนขึ้น พวกเขาไม่มีพี่น้องคอยดูแลพ่อแม่ให้ จำนวนผู้ใช้แรงงานที่อพยพไปย่านอุตสาหกรรมในกวางเจาและเซี่ยงไฮ้ต่างต้องการทำงานใกล้บ้านมากขึ้น เพื่อที่พวกเขาจะได้ดูแลพ่อแม่ได้

ดังนั้น จำนวนความต้องการแรงงานจึงเพิ่มขึ้นในขณะที่แรงงานมีจำนวนน้อยลง นโยบายของรัฐบาลในปี 2550 ทำให้ประเทศจีนไม่ได้เป็นประเทศที่มีแรงงานอุดมสมบูรณ์และมีค่าแรงงานต่ำอีกต่อไป

เมื่อค่าแรงเพิ่ม ภาษีส่งออกเครื่องนุ่งห่มลดลง แผนระยะยาวจึงเปลี่ยนจากประเทศค่าแรงงานต่ำ จากเดิมที่อุตสาหกรรมตัดเย็บเสื้อผ้าให้ผลกำไรน้อย กลายเป็นต้องใช้แรงงานที่มีทักษะสูงเพื่อให้เกิดกำไรมากขึ้น และในคราวที่เผชิญกับภาวะเศรษฐกิจแผนระยะยาวจึงหยุดไว้ มีการให้เงินสนับสนุนในภาคอุตสาหกรรมตัดเย็บ เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดการว่างงาน

อย่างไรก็ตาม อุตสาหกรรมเครื่องนุ่งห่มกลับกระเตื้องขึ้น ถึงแม้เศรษฐกิจประเทศฝั่งตะวันตกจะถดถอย การส่งออกลดลง  แต่ยอดขายเสื้อผ้าในประเทศจีนเองกลับเพิ่มขึ้น

ขณะนี้ ผู้กำหนดนโยบายระยะยาวของประเทศจีนมีทางเลือกไม่มาก รัฐบาลต้องกำหนดมาตรการภาษีเพื่อสนับสนุนให้จีนแข่งขันกับประเทศบังคลาเทศได้โดยอาศัยอุตสาหกกรรมตัดเย็บที่ใช้ต้นทุนต่ำ กำไรต่ำ มากกว่าการเข้าไปสนับสนุนอุตสาหกรรมผลิตคอมพิวเตอร์ รถวอลโว่ หรือเครื่องบิน
ในอีกห้าปีข้างหน้า อุตสาหกรรมสิ่งทอและเครื่องนุ่งห่มจากจีนจะได้รับเงินทุนสนับสนุนจากภาครัฐน้อยลง แต่แรงงานจะขาดแคลนมากยิ่งขึ้น ความพยายามที่จะลงทุนเทคโนโลยีใหม่ๆ จะทำให้ราคาเสื้อผ้าที่ผลิตจากประเทศจีนเพิ่มขึ้น 20%

ราคาเสื้อผ้าถีบตัวสูง
การขาดแคลนแรงงานจะทำให้ต้นทุนเสื้อผ้าเพิ่มขึ้นมากกว่าที่ผู้นำเข้าจากยุโรปและสหรัฐอเมริกาจะคาดการณ์ได้ เพราะจีนต้องการย้ายฐานแรงงานจากการผลิตเสื้อผ้าธรรมดาไปเป็นแรงงานขั้นสูง ซึ่งเป็นเรื่องที่จีนได้พยายามพัฒนาอยู่แล้วก่อนที่เศรษฐกิจจะถดถอย

สหรัฐอเมริกาเป็นหนี้จีนประมาณ 8 แสนล้านเหรียญสหรัฐฯ หรือ 5.5 แสนล้านหยวน และหากค่าเงินหยวนลดลง 20% จะทำให้สหรัฐฯ เป็นหนี้จีนลดลงตามอัตราเงินหยวน คิดเป็น 4.4 แสนล้านหยวน

เพราะฉะนั้นจีนจะไม่ปรับเปลี่ยนอัตราค่าเงินในตอนนี้ แต่สิ่งที่จีนพยายามจะทำต่อไปคือรักษาค่าเงินหยวนให้แข็งขึ้นอีก 5-7% ในปีนี้ จีนเป็นผู้ซื้อฝ้ายรายใหญ่ที่สุดของสหรัฐอเมริกา จีนสามารถทำให้วัตถุดิบสำหรับสินค้าเครื่องนุ่งห่มส่งออกต่ำลงอีก และการเปลี่ยนอัตราแลกเงินจะทำให้ราคาเพิ่มไม่มากไปกว่า 5%

สุดท้าย ไม่ว่าจีนจะทำอะไร ราคาสินค้าจากจีนก็จะเพิ่มขึ้นเร็วกว่าคู่แข่ง ไม่ช้าก็เร็ว