อย่างไรก็ตาม อาจมีคำถามว่า ถ้าเช่นนั้นเครื่องแต่งกายแบบลำลองที่เหมาะสมสำหรับนำมาใช้เป็นชุดทำงาน

ได้ควรต้องมีลักษณะเช่นไร? การแต่งกาย "ตามสบาย" มาทำงานควรมีขอบเขตแห่งความสบายหรือไม่?

อย่างไร? ความพอเหมาะพอดีแห่งลักษณะที่ว่า "ตามสบาย" หรือขีดจำกัดแห่งความ "ลำลอง" ควรมีหรือ

ไม่? อยู่ที่ไหน? และจะใช้อะไรเป็นเกณฑ์วัดสำหรับแต่ละเอกัตบุคคล?

แน่นอนครับ ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้คงต้องมีขีดจำกัดและความพอเหมาะพอดีจึงจะดูดีและเกิดผล การแต่ง

กายแบบสบายๆ ในลักษณะลำลองมีความหมายว่า เราสามารถใส่เสื้อผ้า ซึ่งสะท้อนให้เห็นโลกแห่งความ

เป็นจริงมากกว่าและชัดเจนกว่า โดยไม่จำกัดอยู่เพียงแค่ชุดทำงานในโลกแห่งธุรกิจที่มีความเป็นทางการ

และมีรูปแบบหรือแบบแผนที่ตายตัวเท่านั้น แทนที่เราจำเป็นต้องพอกพันกายด้วยชุดสูทผ้าขนสัตว์ wool ใน

วันที่มีอากาศร้อนที่สุดของปี หรือต้องกลัดกระดุมเสื้อเชิ้ตแขนยาวทุกเม็ด รวมทั้งเม็ดบนสุดที่คอหอย พร้อม

ทั้งผูกเนกไท ขณะที่ต้องวิ่งไปวิ่งมาคอยดูแลและประสานงานกับกลุ่มคนงานก่อสร้างอยู่กลางแสงแดดที่

ร้อนเปรี้ยงตอนเที่ยงวัน

เครื่องแต่งกายแบบลำลองเป็นทางออกที่เปิดโอกาสให้เราสามารถสวมใส่ชุดทำงานที่มีส่วนเกื้อ

หนุนอนุเคราะห์ให้การทำงานสะดวกสบายมากขึ้น ไม่ต้องทำงานด้วยความทรมาน นอกจากในเรื่องเกี่ยวกับ

ความสะดวกของการทำงาน การแต่งกายด้วยชุดทำงานแบบสบายๆ ยังเป็นการเปิดโอกาสให้คุณสุภาพบุรุษ

ได้เป็นตัวของตัวเองมากขึ้นอีกบ้างเล็กน้อยในทางธุรกิจการงาน การที่เราสามารถแสดงออกซึ่งความเป็นตัว

ของเราเองอย่างสบายๆ โดยไม่มีกฎเกณฑ์ใดๆ มาบังคับ เราย่อมรู้สึกสบายใจ ความเป็นตัวตนของเราที่

แสดงออกก็ย่อมจักต้องชัดเจนมากขึ้นด้วย การนำเอาสำนึก หรือ sense แห่งสไตล์ของเราเองมาใช้ให้เป็น

ประโยชน์แก่การทำงานก็จะชัดเจนมากขึ้นตามไปด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งประโยชน์ในเชิงสร้างสรรค์ที่มีต่อ

งาน sense แห่งสไตล์ที่เป็นตัวของตัวเราเองก็จะปรากฏในงานที่เราทำชัดเจนยิ่งขึ้นเช่นเดียวกันกับที่ปรากฏ

ในรูปลักษณ์ของเรา

ทว่าผลดีจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ในอัตราส่วนหรือสัดส่วนที่เหมาะสม มีความเหมาะควรภาย

ในข้อจำกัดบางประการ จากการศึกษาค้นคว้าวิจัยหาข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องเครื่องแต่งกายสำหรับการทำงานมี

หลักฐาน แสดงให้เห็นว่าชุดทำงานที่สะดวกสบายแบบลำลองสามารถช่วยให้พนักงานทำงานแล้วเสร็จใน

ปริมาณที่มากกว่า และรู้สึกดี ผ่อนคลาย มีความสุขมากกว่าในขณะที่เขาทำงานเหล่านั้นด้วย

แน่นอนครับคุณสุภาพบุรุษ การแต่งกายในสไตล์แบบลำลองที่หลากหลายย่อมมีขีดจำกัดในระดับต่างๆ ตาม

ความเหมาะสม ซึ่งภาษาอังกฤษใช้คำเรียกว่า degrees of casual dressing styles ตัวอย่างเช่น การแต่ง

กายแบบลำลองที่เป็นจารีตนิยม casual traditional คือเสื้อยืดโปโลเชิ้ต และกางเกงผ้าลายสองสีกากี หรือ

ชุดลำลองกึ่งทางการแบบจารีตนิยม dress (formal) casual traditional คือ เสื้อเชิ้ตแขนยาว ผ้า oxford มี

กระดุมปลายปก และกางเกงผ้าลายสองสีกากี หรือลักษณะที่ 3 ลำลองแบบไม่เป็นทางการในแนวร่วมสมัย

casual (informal) contemporary คือ กางเกงเดนิมยีนส์ และเสื้อเชิ้ต หรือลักษณะที่ 4 ชุดลำลองแบบร่วม

สมัย dress casual contemporary คือ กางเกง slacks สีดำ และเสื้อเชิ้ตสีดำ ซึ่งขณะนี้ได้รับความนิยมเป็น

อย่างยิ่งในกลุ่มนักแสดงและสุภาพบุรุษหนุ่มน้อยวัยรุ่นจำนวนมาก

ตัวอย่างการแต่งกายแบบลำลองสบายๆ ที่ยกมากล่าวประกอบคำอธิบายเหล่านี้เป็นเพียงไม่กี่ลักษณะ ซึ่งยัง

ไม่ครบถ้วนในรายละเอียดทั้งหมดเสียทีเดียวนะครับ ตัวอย่างเหล่านี้เป็นแต่เพียงลักษณะหลักใหญ่ๆ ของ

การแต่งกายแบบลำลองเท่านั้น และเป็นแบบแผนการแต่งกายแบบลำลองที่อาจสามารถประยุกต์ใช้ได้

สำหรับเป็นชุดทำงานของเราได้อย่างเหมาะสม

โอกาสหน้าเราจะมาคุยกันถึงความพอเหมาะพอดี หรือเกณฑ์พิจารณาในเรื่องขีดจำกัดแห่งความ "ตาม

สบาย" ในการแต่งกายมาทำงาน "ลำลอง" หรือ "ตามสบาย" อย่างไรที่ดูว่ามากเกินไป "ตามสบาย" อย่างไร

ที่ดูว่ามากจนเลยเถิดกลายเป็นความไม่เหมาะและไม่สมควรจนไม่น่านำมาใช้แต่งกายเป็นชุดทำงาน